Dün akşam aniden karar verip, sabah erkenden yola çıktık ve kendimizi Maşukiye'de Kartepe sapağında bulduk. Buraya kadar herşey iyiydi.Tepeyi tırmanmaya başladığımızda açıkçası kar olmama ihtimali var mı diye düşünmedim değil. Hatta kızım "Anne kar yoksa ne yapacağız?" diye sorduğunda "Negatif enerji yayma!" şeklindeki çıkışıma rağmen içimde bir endişe vardı.Çıkışımız sürerken hafif hafif sis başladı, ardından da kar yağışı ve nihayetinde buzlanma...Tabii ki havadaki bu hızlı değişim bizi etkilemiş de olsa, kar olması nedeniyle içimizde büyüyen sevince engel olamadık ve tıkanan trafiği fırsat bilip kendimizi dışarı attık.Eşimi arabada bıraktık ve tepeye doğru yürümeye başladık.Çocuklar çok oyalandıkları ve kayan arabalardan kaçmaya çalıştığımız için çıkışımız oldukça uzun sürdü, ama nihayet tepeye vardığımızda büyük bir zafer kazanmışcasına mutlu olduğumuzu itiraf etmeliyim. Bu arada eşim bizden önce otele varmıştı bile...
Bayanlar tuvaletindeki uzuuuun kuyruğu atlattıktan sonra, dağa çıkıp sucuk-ekmek yemeden olmaz diyerek ilk gördüğümüz yere girdik ve bir güzel karnımızı doyurduk ve hesabı istedik.Meğerse adamların sattığı sucuk-ekmekler altın tozuna batırılmış da biz anlayamamışız.Ancak hesabı görünce dank etti.Neyse bunu da sineye çektik, eğleneceğiz ya kararlıyız...
Nihayet çocukların hevesle beklediği kısma gelmiştik: Kızakla kayma...Yuppiiiiiiii...Bu kısımdan çocuklar acayip zevk aldı.Sadece bunun için bile o yolu gitmeye değerdi zaten...Kalabalığın elverdiği kadarıyla bol bol kaydılar, kara sereserpe uzanıp kar meleği yaptılar ve sonra da kartopu savaşında hepimizi mahvettiler. Başı biraz tatsız başlasa da sonu çok keyifliydi.
Her ikisi de kardan adam haline gelip titremeye başlayınca, toparlanıp üstümüzü değiştirdik ve dönüş yoluna koyulduk. Tabii tahmin edersiniz ki, arabaya biner binmez Zeynep de Zehra da derin bir uykuya daldılar...Bu güzel karlı güne böylece nokta koymuş olduk. Açıkçası temiz hava bana da çok iyi geldi.Umarım iyi bir uyku çekerim bu gece...
